Dezentje doet... drie topinstituten
Het is een zonovergoten vrijdag en ik rijd over de High Tech Campus in Eindhoven – u weet wel, die plek waar na lang wikken en wegen een afrit van de A2 kwam, gefinancierd door Philips. De High Tech Campus is een zoemende bijenkorf van internationaal talent en open innovatie. Daar word ik nu vrolijk van!
Reden voor mijn bezoek is een overleg met drie kennis- en onderzoeksinstituten die de spin in het web vormen van onderzoek en innovatie voor de technologische industrie; het materialeninstituut M2I, het instituut voor ‘embedded’ systemen ESI en het Holst Centre. Mijn gastheren (en -vrouw) vertegenwoordigen de instituten zelf én het bedrijfsleven dat hiermee zo innig verstrengeld is.
Samenwerking en vraagsturing – een gouden combinatie
Vandaag is mij duidelijk geworden hoe dit kabinet aan zijn ideeën komt over samenwerking in de gouden driehoek en vraagsturing: de drie genoemde topinstituten brengen deze concepten al jaren in praktijk, met groot succes: alle drie hebben ze me cijfers laten zien van het groeiende aantal academische en industriële partners, klein en groot, uit Nederland en het buitenland. Maar ook cijfers over steeds oplopende investeringen, vooral door het bedrijfsleven. Hier legt de technologische industrie al lang het geld op tafel voor excellent onderzoek dat in samenwerking met kennisinstituten wordt uitgevoerd. Dat bedrag ligt zelfs ver boven het gemiddelde waar minister Verhagen op koerst. Waarom? Heel simpel: bedrijven én kennisinstellingen zien het gezamenlijk belang van kennis – kunde – kassa!
Vandaag zie ik een prachtig voorbeeld van hoe de technologische industrie samen met kennisinstellingen én de overheid excelleert. Zo komen we tot baanbrekende innovaties, zo komen we in Nederland aan ons goede vestigingsklimaat. Want een uitstekende onderzoeks-infrastructuur – waarin bedrijven en kennisinstellingen het beste in elkaar naar boven halen – zorgt ervoor dat een internationale onderneming haar R&D-faciliteit in Nederland vestigt, zoals één van mijn gesprekspartners treffend opmerkt.
Parels dreigen te verdwijnen
En daar eindigt mijn zonnige stemming. Want nu dreigt dit kabinet deze topinstituten de das om te doen. Deze parels van samenwerking in de gouden driehoek zijn over het hoofd gezien toen de afspraken over financiering van innovatie werden gemaakt. Als het daardoor ontstane financiële gat niet binnen enkele maanden wordt gedicht, dan zullen twee van deze instituten aan het eind van dit jaar hun deuren moeten sluiten en de derde een jaar later!
We willen met ons allen dat Nederland tot de top 5 van kenniseconomieën gaat behoren én we willen een grotere taart om te kunnen verdelen. Dat betekent dat we een innovatief en kennisintensief Nederland nodig hebben, waarin bedrijven en kennisinstellingen optimaal samenwerken. Vandaag werd mij weer eens zonneklaar dat de partijen het roerend eens zijn en dat bedrijven niet alleen grote ambities hebben, maar daarvoor ook een forse financiële bijdrage leveren aan de topinstituten. Dat is mooi, maar het is niet genoeg.
Ik maak me serieus zorgen over de financiële bijdrage van kennisinstellingen en overheid aan de topinstituten. Om die kennis te kunnen blijven delen en borgen én om die productieve marktplaats van kennis te kunnen laten voortbestaan, zijn simpelweg ook investeringen van de overheid hard nodig.
De taart vergroten
R&D en industriële bedrijvigheid gaan altijd samen. En R&D is internationaal. Als je in Nederland niet de juiste R&D-infrastructuur hebt, gaan bedrijven naar het buitenland waar ze die wél vinden. Het gevolg daarvan zou zijn dat de grote internationale ondernemingen in Nederland alleen verkoopkantoren handhaven. En daarmee kunnen we de taart niet vergroten en worden we zeker geen kenniseconomie.
Deze overtuiging geeft me energie om de donkere wolken te verjagen en me hard te maken voor het behoud van deze topinstituten. Laten we samen, overheid en FME, kijken hoe we de bestaande middelen zodanig kunnen herschikken dat we deze parels van samenwerking kunnen behouden!
